اجتماعی

بی مهری فرزندان، پاسخ مهر مادری

نویسنده : محدثه لعل عوض پور

دوره سالمندی دوره ای است که خواه  ناخواه همه ی انسان ها با آن مواجه می شوند و تجربه می کنند.

حال این که چطور با این دوران رو به رو شویم ،کمی به خودمان بر می گردد.

دوره ی سالمندی عبور از شصت سالگی است.

و این که در این دوران احساس پیری یک مساله روحی، روانی و درونی است. در این دوران اکثرا با مشکلات حرکتی یا بیماری ها رو به رو می شوند.

سازمان بهداشت جهانی سالمندی را به دوره های زیر تقسیم می کند

1-سالمند جوان (60-74 سال)

2-سالمند(74-90سال)

3-سالمند پیر(90سال به بالا)

به مناسبت ولادت حضرت فاطمه زهرا و روز مادر تصمیم گرفتم سری به سرای سالمندان بزنم .

جایی که فرشته هایی از جنس مادر را درون خود جای داده است.

فرشته هایی که تمام جوانی و عمر خود را به پای بچه ها و زندگیشان گذاشتند و شاهد رشد و قد کشیدن و به ثمر نشستن آنها بودند.

با هماهنگی های لازم با اداره بهزیستی، دو‌ مکان که یکی تنها سرای سالمندان شبانه روزی  اسفراین بود به من معرفی شد و دیگری مرکز توان بخشی سالمندان بود.

در ابتدا به سرای شبانه روزی سالمندان رفتم. سرایی که دارای پرسنل صبور، زحمت کش و مهربان بود.

بسیار متاثر شدم با دیدن مادرانی که به دلیل مشکلات حرکتی یا وجود آلزایمر، خانواده ها توان نگهداری و مراقبت از آنها را نداشتند و آنها را به این مرکز در قبال مقداری شهریه سپرده بودند .

با مادران حاضر در این مرکز که گفتگو کردم همه ی آنها قریب به اتفاق دوست داشتند به آغوش خانواده برگردند.

و دوران سالمندی خود را بین فرزندان و نوه ها سپری کنند.

در این روز حتی نتوانستم به این مادران مثل گل بگویم که به چه منظور به این مکان آمده ام!

با وجود آنکه در این مرکز به آنها رسیدگی می شد اما از نظر روحی و روانی در وضعیت خوبی نبودند.

با کوچکترین سوالی اشک در چشمانشان حلقه می زد.

حتی وقتی که با اصرار من و خانم مدیر یکی از آنها برایم شعری خواند لبش خندان اما چشم هایش پر از گریه بود. مدیر از خانواده های بعضی از مادران گلایه داشت

که وقتی به این مرکز سر می زنند از دم در داخل نمی آیند و سراغ سالمند خود را نمی گیرند.

این مدیر شبانه روزی ادامه دادند من هر اندازه که این محیط را بتوانم گرم و صمیمی نگه دارم اما نمی توانم محبت فرزندی به آنها بدهم پس خانواده ها باید به سالمندان خود اگر به مرکز نگهداری شبانه روزی می آورند مرتب سر بزنند.

و از مادران یا پدران خود دلجویی کنند.

در فرهنگ ما والدین در جایگاه والایی قرار دارند پس باید به آنها اهمیت ویژه ای بدهیم.

با دلی پر از اندوه و تشکر از مدیر این مرکز، از آنها خداحافظی کردم.

و در ادامه تهیه گزارش با ذهنیت از سرای قبلی، به مرکز توانبخشی روزانه بانوان رفتم.

مرکزی که پذیرای مادران عزیز از ساعت 8 تا 14بود وبعد از آن مادران به کانون گرم خانواده  بر می گشتند.

بعد از صحبت با پرسنل و گرفتن اطلاعات لازم درباره ی مادران حاضر در آنجا، با استقبال گرم مادران رو به رو شدم .

فرشته هایی که هیچ احساس پیری و سالمندی نمی کردند. فرشتگانی به ظاهر سالمند اما با دلی پر شور، پر حرارت و عشق.

به گفته ی یکی از این مادران به جای نشستن در خانه و غصه خوردن، با مراجعه به این مرکز تمام روز خود را به فعالیت می پردازند.

فعالیت  و برنامه هایی از قبیل:

ورزش، صبحانه، سفره ی صلوات، چاشت (میان وعده)، کار درمانی  و کارهای هنری مثل نقاشی، گل دوزی، کولاژ و خیاطی.

فعالیت هایی که این مادران روزی آن ها را به راحتی انجام می دادند، اما به دلیل کهولت سن کمی از آن دور شده بودند.

مادرانی که دارای روحیه فوق العاده ای هستند.

و در طول مدتی که آنجا هستند احساس شادی را دارند.

زمانی که از آنها پرسیدم با میل و رضایت خود به این مرکز آمده اند یا به اجبار؟ همه بلا استثنا اعلام میل و رضایت شخصی کردند.

بین این مادران با نشاط اصلا متوجه گذشت زمان نشدم.

در آخر از این مادران خواستم تا آرزویی برای خودشان و دعایی برای نسل جوان ما داشته باشند.

آرزویشان این بود که زیر دست نمانند و بچه هایشان عاقبت به خیر شوند و دعایشان عاقبت به خیری برای همه ی جوانان بود.

بعد از خداحافظی از این فرشتگان دوست داشتنی برای پایان گزارش با مدیر مسئول این مرکز صحبتی داشتم.

و از ایشان خواستم تا صحبت های پایانی خود را بفرمایند .

ایشان متذکر شدند که اگر قرار است که سالمند خود را به سرای سالمندان بسپارند،

به صورت آزمایشی ابتدا به مراکز توانبخشی مراجعه کنند و قطع به یقین شاهد بهتر شدن حال سالمند عزیزشان می شود.

چون در این مراکز احساس پوچ بودن و پیری به سراغشان نمی آید.

و دوره ی سالمندی با این روند به تاخیر می افتد.

با کار درمانی هر سالمند احساس  رضایت مندی می کند.

شایان ذکر است خانواده ها مراکز توانبخشی را با سرای سالمندان اشتباه می گیرند و فرهنگ سازی در این رابطه لازم است.

گله مندی هر دو مرکز ، عدم رسیدگی ارگان های مربوطه بود.

حال انتخاب با شما خوانندگان عزیز،

که چگونه می خواهید دوره سالمندی خود را بگذرانید،

درخانه و با خیره شدن به در  و دیوار، یا اینکه می خواهید در مراکز توان بخشی روز خود را با هم سالان خود باشید.

و ساعتی از روز را به خود اختصاص دهید، و یا اینکه به سرای شبانه روزی رهسپار شوید.

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برای امنیت، استفاده از سرویس reCAPTCHA گوگل مورد نیاز است که موضوع گوگل است Privacy Policy and Terms of Use.

من با این شرایط موافق هستم .

دکمه بازگشت به بالا