دسته‌بندی نشده

جشن بهمن گان

نویسنده : محمد لعل عوض پور

بهمن روز از بهمن ماه برابر دوم بهمن در گاه شماری ایرانی است.

فرخی سیستانی :

فرخش باد و خداوند فرخنده کناد – عید فرخنده و بهمن جه و بهمن مه را

جشنی در ستایش و گرامی داشت بهمن (در اوستائی وُهومَنَه و در پهلوی وَهَمَن )

به معنای اندیشه نیک یا بهترین اندیشه است.

در این روز آشی به نام آش بهمنگان و یا آش دانگو یا دانگی پخته می شود که برگرفته از سنت اشتراکی آن است.

ابوریحان بیرونی در کتاب (التفهیم) درباره بهمنجه می نویسد :

بهمن جه بهمن روز است از بهمن ماه، ایرانیان در این روز بهمن سفید (نام گیاهی که در کرانه خراسان و جاهای دیگر می روید) با شیر خالص پاک می خورند

و می گویند حافظه را زیاد می کند و فراموشی را از بین می برد.

ولی در خراسان هنگام این جشن مهمانی می کنند .

و بر دیگی که در آن از هر دانه خوردنی و گوشت حیوان حلال گوشت و تره و سبزی ها پدیدار است، خوراک می پزند و به مهمانان خود می دهند.

و برای هریک از داده های خدا سپاس به جای می آورند.

در آثار الباقیه نیز آمده است :

بهمن ماه روز دوم آن روز بهمن، عید است که برای توافق دو نام آن را بهمنجه نامیده اند.

بهمن نام فرشته موکل بر بهایم است که بشر به آن ها برای عمارت زمین و رفع حوائج نیازمند است.

و مردم فارس در دیگ هائی از جمیع دانه های ماکول با گوشت غذایی می پزند و آن را با شیر خالص می خورند و می گویند این غذا حافظه را فزونی بخشد.

و این روز را با چیدن گیاهان و کنار رودخانه ها و جوی ها و روغن گرفتن و تهیه بخور و سوزاندنی ها خاصیتی مخصوص است و بر این گمانند که جاماسب ویز گشتاسب این کارها را در این روز انجام می داد و سود اشیاء در این روز بیشتر از روزهای دیگر است.

 

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
بستن
بستن