فرهنگی و ادبی

قرآن به زبان پارسی

رضا ارغیانی

به نام خداوند خورشید و ماه

اخیرا یکى از شبکه هاى سیما، مناجات امام على(ع) با خدا را با زیرنویس فارسى پخش کرد.

چقدر دلنشین و خاضعانه بود این مناجات!

آن قدر به دلم نشست که تا پایان نشستم و ترجمه ى فارسى اش را خواندم.

بماند که نیم نگاهى هم به اصل مناجات مى انداختم.

نکته ى قابل تامل اینجاست که اگر تلویزیون زیرنویس فارسى این مناجات را پخش نمى کرد،

بنده به عنوان یک فارسى زبان چطور می توانستم این مناجاتِ عربى را بفهمم؟

قرآن کریم هم تقریبا همین ویژگى را دارد.

صد البته قرائت قرآن به زبان عربى مزایا و ثوابى خاص دارد.

ولى سوالى که سال هاست ذهنم را مشتعل کرده، این است که آیا هدف خداوند عالِم از نزول قرآن کریم، فقط قرائت آن به زبان عربى بوده است؟

حتى براى عجم؟

مگر نه این که خداوند، قرآن را براى هدایت بندگانش نازل کرده است؟

پس تکلیف اکثر قریب به اتفاق ما ایرانیان که از طرفى مسلمان هستیم و قرآن را به جان مى خریم، و از طرفى به زبان عربى تسلط نداریم، چه مى شود؟

آخر تا زمانى که فرمایش و دستورات خداوند را نفهمیم، چطور مى توانیم به آن عمل کنیم و هدایت شویم؟

بى شک قیاس مع الفارق است مقایسه ى دیوان حافظ با قرآن کریم.

ولى تصور کنید یک شخص عرب که زبان فارسى نمى داند، دیوان حافظ را به فارسى بخواند.

یا آن را به فارسى حفظ کند. پُر واضح است عربِ فرهیخته، ترجمه ى دیوان حافظ به عربى را خواهد خواند و بهره مند خواهد شد.

بیاییم قرآن، این کتاب ارزشمند و آسمانى را به فارسى هم بخوانیم.

و البته با تدبر و تامل و تعمق بخوانیم، تا بدین وسیله به حدیث گوهربار، راه گشا و عالمانه ى پیامبر اکرم(ص) که فرمودند:

یک ساعت تفکر از هفتاد سال عبادت برتر است، جامه ى عمل پوشانده باشیم.

و نیز به این باور برسیم که اگر اهمیت فهم قرآن از حفظ و قرائت آن بیشتر نباشد، هرگز کمتر نیست.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برای امنیت، استفاده از سرویس reCAPTCHA گوگل مورد نیاز است که موضوع گوگل است Privacy Policy and Terms of Use.

من با این شرایط موافق هستم .

بستن
بستن